"Z pamiętnika Skalpelika"/KASIAK

Witam serdecznie i zapraszam do lektury serii felietonów, dotyczących szeroko (i niekiedy żartobliwie) pojętej tematyki chirurgii plastycznej, które wyszły "spod klawiatury" kogoś, kogo niektórzy mogą określać jako "plastic surgery addict".

Kim jestem? Kobietą. Dwudziestoparolatką. Osobą, która ma za sobą sześć "poważniejszych ingerencji w wizerunek" i nie zamierza na tym poprzestać (chociaż "mój" doktor ma na ten temat inne zdanie ) Wieloletnią moderatorką i główną postacią nieistniejącego już forum o operacjach plastycznych. Ponadto właścicielką i administratorem nowo powstałego wortalu www.skalpelik.pl , skierowanego do każdego, kto ma w planach bądź też przeszedł zabieg z zakresu "poprawiania urody".

Moim „konikiem” są piersi. Miałam dwie operacje powiększenia ich implantami. Ponieważ nigdy nie było mi wszystko jedno co dzieje się ze mną podczas zabiegu, oraz zawsze byłam bardzo ciekawa "jak to jest zrobione", zaczęłam systematycznie poszerzać swoją wiedzę. Obecnie, po latach, wiem o korekcji piersi chyba wszystko, co tylko laik wiedzieć może. Z nieskrywaną rozkoszą zagłębiam się w tajniki technicznych aspektów operacji, w czym wspiera mnie merytorycznie chirurg, któremu zawdzięczam nie tylko piękny biuścik i brzuszek, ale i... nową jakość życia. Bo udana operacja plastyczna odwraca życie o 180 stopni. Człowieka szczęśliwego czyni jeszcze bardziej szczęśliwym, a zakompleksionemu daje więcej wiary w siebie i własne możliwości.

Kompleksy... Właśnie im poświęcam pierwszy artykuł, ponieważ gdyby nie one, to taka profesja, jak "chirurg plastyk", nigdy by nie zaistniała. Można próbować spychać kompleksy w najdalsze zakamarki umysłu, "akceptując" nos zawstydzający swym rozmiarem, czy też brzuch obijający się o kolana; lub też naprawdę skutecznie leczyć je w klinikach chirurgii plastycznej! Poddanie się korekcji zbyt małych piersi czy opadniętych powiek to taki sam "wstyd", jak wszczepienie rozrusznika serca bądź usunięcie wrzodów żołądka. Ktoś może rzec: "co ty kobieto porównujesz, fanaberie do zabiegów ratujących czy też poprawiających komfort życia???". No cóż. Niektórzy zapominają (bądź też nie mają pojęcia), że operacje plastyczne to nie tylko domena medialnych gwiazd, które w pogoni za doskonałością niejednokrotnie stają się karykaturami tego, co chciałyby reprezentować (czyli "piękna"), ale i coś, co służy zwykłym, szarym ludziom. Nie trzeba być aktorką czy piosenkarką, by cierpieć z powodu własnych niedoskonałości i widzieć cel w ich korekcji.

Wielu z nas nie ma litości dla tych, którzy "bez powodu" poddają się zabiegom z dziedziny chirurgii plastycznej. Ja jestem zdania, że jeżeli ktoś decyduje się na taki krok, to powód zawsze istnieje. Kompleksy zatruwają umysł nie gorzej, niż choroba psychiczna. Utrudniają życie człowiekowi, który je posiada, niejednokrotnie prowadzą do ciężkich załamań nerwowych, samobójstw. To są fakty. Kto sam nie chciałby czegoś zmienić w swoim wyglądzie, niech pierwszy rzuci kamieniem w tych, którzy zdobywają się na taki krok. Przyznanie się do "poprawek" wymaga w Polsce dużej odwagi cywilnej, a osoby, które nie ukrywają faktu ingerencji skalpela w swoją urodę traktowane są jako swoiste kuriozum. W Polsce operacje plastyczne to niestety nadal temat tabu, jednak patrząc na zachodnie kraje pozostaje trzymać kciuki za to, że sytuacja zmieni się "prędzej", niż "później". Dla dobra każdego z nas.

Przejdźmy do sedna sprawy... Kompleks (z łaciny complexus, czyli "objęcie", "połączenie") to zespół treści silnie zabarwionych emocjonalnie i wypartych ze świadomości, wpływających na zachowanie się jednostki i jej reakcje nerwicowe (źródło: Encyklopedia PWN).

To także jeden z głównych powodów, dla których lądujemy w gabinecie chirurga plastyka. Znaczna część populacji ludzkiej przyznaje się do posiadania mniejszych lub większych kompleksów na punkcie własnego wyglądu- kto twierdzi, że akceptuje swoją fizyczność w takiej formie, jaką ją Matka Natura stworzyła, albo kłamie, albo też... jest niewidomy.  Nie oszukujmy się. Nawet "najpiękniejsza" osoba znajduje u siebie jakieś "niedoskonałości", coś co chciałaby zmienić. Najczęściej są to istne "kompleksy kompleksów", w usuwaniu których pomagają lekarze specjaliści z dziedziny chirurgii plastycznej.

Kim są "doktorzy od poprawiania urody"? Na pewno nie czarodziejami, mogącymi dzięki różdżce i zaklęciom stworzyć wszystko, czego tylko pacjent zapragnie. Można ich porównać raczej do rzeźbiarzy, którzy z pomocą swoich zręcznych dłoni, zmysłu estetycznego oraz zdobytej na wieloletnich studiach wiedzy i po latach praktyki, mają za zadanie wykonać dzieło odpowiadające wizji swej "klienteli"- z tą różnicą, że człowiek nie jest masą z gliny, czymś co można dowolnie kształtować wedle własnego widzimisię. To żywy organizm, posiadający ograniczenia wynikające z anatomii, które niejednokrotnie stoją na przeszkodzie do osiągnięcia "wymarzonego ideału". Należy zdać sobie sprawę przede wszystkim z tego, że nigdy nie będziemy wyglądać dokładnie tak, jak ktoś inny. I nie mam tu na myśli jedynie przypadków chęci upodobnienia się do konkretnej osoby jako "całości", ale także poszczególnych części ciała. Przynoszone na konsultację z chirurgiem plastykiem fotografie "rewelacyjnych piersi" czy "świetnego nosa" najlepiej służą poznaniu przez specjalistę naszych pragnień- to znacznie lepsza metoda, niż werbalne opisy. Lekarz, po zapoznaniu się z taką "dokumentacją", powinien szczerze poinformować pacjenta jakie realne efekty można będzie uzyskać dzięki zabiegowi operacyjnemu. Liposukcja nie uczyni z osoby bardzo otyłej chudzielca (jest stosowana najczęściej w przypadku miejscowego, nadmiernego gromadzenia się tłuszczu), a lifting twarzy u sześćdziesięciolatki może odjąć dziesięć lat, ale nie trzydzieści.

Chirurgia plastyczna to nie magia. To "tylko" medycyna. Miarą powodzenia operacji plastycznej jest to, czy osiągnięto poprawę w obrębie korygowanego obszaru- co niestety nie zawsze idzie w parze ze stuprocentowym osiągnięciem rezultatu, jakiego życzył sobie pacjent. Doświadczony i uczciwy chirurg plastyk, któremu zależy na własnej reputacji i zadowoleniu osób operowanych, nie tylko robi wszystko, aby wykonać swoją pracę jak najlepiej, ale i nie obiecuje gruszek na wierzbie, byle tylko napełnić swój trzos. Niestety, "obiecywaczy" jest wielu. Co więcej- często ludzie są bardziej skłonni zawierzyć tym, którzy "gwarantują" im dokonanie cudów (nawet jeżeli wiedzą, że to niewykonalne), niż specjalistom powściągliwym, kierującym się Kodeksem Etyki Lekarskiej (gdzie nie ma wzmianki o tym, że w celach zarobkowych dozwolone jest mydlenie ludziom oczu). Zawsze powtarzam, że trzeba ufać przede wszystkim chirurgowi, w ręce którego oddajemy nasze zdrowie i urodę, jednakże nie zaszkodzi sprawdzić jego kompetencji i wiarygodności... Przy wyborze lekarza tej specjalności należy kierować się nie tylko wyglądem strony internetowej czy jego pozycją w różnej maści rankingach, ale także zdrowym rozsądkiem i kilkoma innymi "szczegółami". Jakimi? Zapraszam do lektury ( http://www.skalpelik.pl/informacje-podstawowe/wybor-chirurga )

Powrót na stronę główną »